Woorden kunnen vonken zijn die licht en warmte brengen. Maar soms vervliegen ze in de lucht, alsof ze in rook opgaan.
Woorden. Ze kunnen verbinden. Ze kunnen richting geven.
Ze kunnen troosten, inspireren of een beweging in gang zetten.
Maar woorden kunnen ook vervliegen. Uitgesproken vanuit emotie, gewoonte of de behoefte om gehoord te worden.
Dan blijven ze hangen in de lucht, zonder echt aan te komen.
In de loop van mijn leven heb ik ontdekt dat niet de hoeveelheid woorden het verschil maakt, maar de waarde ervan.
Ik heb geleerd dat stilte soms meer zegt dan spreken.
Dat luisteren vaak moediger is dan antwoorden.
En dat een oprechte vraag soms meer in beweging brengt dan een goed advies.
In mijn werk ontmoet ik mensen die worstelen met woorden.
Een leidinggevende die het moeilijke gesprek blijft uitstellen.
Een medewerker die zich niet gehoord voelt.
Een team waarin iedereen praat, maar niemand echt luistert.
Of iemand die diep van binnen weet wat hij wil zeggen, maar de woorden nog niet kan vinden.
Juist daar begint voor mij het echte gesprek.
Niet met een oplossing. Niet met een mening. Maar met aandacht.
Daarom past het beeld van een kampvuur zo goed bij Marc My Words.
Een kampvuur nodigt uit om dichterbij te komen.
Om verhalen te delen. Om stil te zijn. Om te luisteren. Niemand hoeft de meeste woorden te hebben.
Vaak ontstaat juist in de stilte ruimte voor wat werkelijk gezegd wil worden.
Ik geloof dat ieder mens een eigen stem heeft.
Die stem laat horen waar je voor staat. Waar je grenzen liggen.
Wat je belangrijk vindt. En waar je verantwoordelijkheid voor wilt nemen.
Wanneer je die stem ruimte geeft, ontstaat eigenaarschap.
Niet omdat je harder gaat praten, maar omdat je woorden steeds beter aansluiten bij wie je bent.
Misschien is dat wel de essentie van communicatie.
Niet zoveel mogelijk zeggen.
Maar woorden vinden die van waarde zijn.
Voor jezelf.
Voor de ander.
En voor de wereld om je heen.
Welke woorden zijn voor jou op dit moment van waarde?